گاهی فکر میکنم چقدر به عشق نیاز دارم.... به عشق به همه چیز.... و دوری از نگاه بد به هر چیزی.... و اینکه این چقد میتونه حال ادمو خوب کنه... گاهی یه چیزی میبینم که یاد خودم میفتم.، خیلی وقت بود اما امروز دیدم. فک کردم که چقدر ادم به عشق نیازمنده... مثل عاشقی که معشوقش نمیخوادش اما عاشق بخاطر حال زیبای خودش عاشق میمونه اینکه کسی بخاطر عشق عوض بشه خیلی خوبه اینکه کسیو اینقدر بخوای که بخوای خود اون بشی خب من ازینا گذشتم و قدر ندونستم. بهتره طوری باشم که پسرم بخواد درست مثل من بشه...بهتره طوری زندگی کنم که اون بخواد عاشق بشه و عاشق بار بیاد این ارزو رو برای اون میکنم

وقتی داشتم یه مستند میدیدم، در باره نشان لیاقت فرمانده یکی از ناوهای امریکایی که یه هواپیمای مسافربری ایرانی رو هدف قرار داده بود، داشتم به این فکر میکردم که اون دیده شده.... و کار شاخصی کرده. اما خیلی از ادمای اطرافمون هستن که وقتی تو جمع میشینن و از افتخارات و مدال های لیاقت خودشون و بزرگان خودشون میگن. ما فقط فکر میکنیم که چه خانواده پر افتخار و با ابهتی.... فارغ از اینکه حتی تعریف افتخاراتشون واسه یکی کمتر از ما، اون فرد رو تحقیر کرده...(حداقل) اما باز اونا حاضر نیستن از تعریف افتخاراتشون دست بکشن.... اگرچه حتا بار ها اونا رو برای خود شما مرور کرده باشن

همواره چون من ،نه...

فقط یک لحظه خوب من بیندیش....

لبریزی از گفتن ولی در هیچ سویت محرمی نیست.....